De maand Oktober was altijd een periode waar ik, als Honkballer samen met vrienden en teamgenoten mooie avonden meemaakte. Natuurlijk waren de wedstrijden belangrijk, maar misschien was de sfeer er omheen nog wel mooier.
De Openingswedstrijd op zaterdag was meestal de topper. Een vol Huis midden in de nacht, Beamer, Canal+ kastje op scherp, en na wat onzedelijke voorfilms op mega scherm, het volkslied en de wedstrijd.
Altijd ontstonden er 2 kampen, met scoreboek op schoot had iedereen een eigen theorie over de winnaar, plakte we voor elke 3-slag een grote K op de deur, totdat we vroeg in de ochtend voldaan en vermoeid bij het eerste daglicht het pand verlieten.
Door de weekse wedstrijden trokken alleen de echte die-hards, na de laatste bal en frisse douche door naar het werk. Soms een onverwacht bezoek van beschonken nakomer, vaak tussendoor een inning gemist omdat de oogjes het echt niet meer trokken. En altijd hoopte we, we hoopten op die magische alles beslissende 7e wedstrijd.
We zagen de series onderbroken door een aardbeving, de weergaloze pitchingstaff van de Atlanta Braves, we zagen Wade Boggs op een Paard, Joe Carter huppelend als lichtgewicht, Mich Williams zijn naam als Wild Thing waar maken, een orginele Subway Series, manager Joe Torre tegen de scheidsrechters buiken..... we waren stil bij een Stealth als antwoord op 9/11.
Tegenwoordig zijn we allemaal hard aan het werk, en is op welke manier dan ook, het leven veranderd, maar altijd zo ergens in Oktober hoor ik...... Go Curt !
